«اقتدار» ثمره وحدت ملی

یادداشت-رشید رکابیان-تحلیلگر مسائل سیاسی و عضو هیئت‌علمی دانشگاه آیت‌الله بروجردی (ره) نوشت: جنگ رمضان جنگی نابرابر و ناعادلانه است که کشورهای دنیا را در خواب فروبرد؛ اما در ایران یک وحدت و اتحاد ملی، به‌ویژه در چارچوب تبعیت از ولایت، به معنای همبستگی تمامی اقوام، گروه‌ها و سلایق مختلف جامعه حول یک محور رهبری و ارزش‌های مشترک ایجاد کرد.

این رویکرد بر حفظ انسجام داخلی و جلوگیری از تفرقه‌ها تأکید دارد و معتقد است که با پیروی از یک رهبر واحد، اختلافات قومی، مذهبی و سیاسی کم‌رنگ شده و همگان در جهت اهداف ملی گام برمی‌دارند. چنین اتحادی، قدرت دفاعی و تاب‌آوری کشور را در برابر تهدیدات داخلی و خارجی افزایش می‌دهد و بستری برای پیشرفت و توسعه فراهم می‌آورد که پیامد این همبستگی، ایجاد جامعه‌ای یکپارچه و مقاوم است که در آن منافع ملی بر خواسته‌های گروهی ارجحیت دارد.

وحدت ملی به معنای حمایت مردمی و سیاسی از نیروهای مسلح و سیاست‌های دفاعی کشور، یک عامل کلیدی در موفقیت است. هنگامی که بخش بزرگی از جامعه، چه از نظر ایدئولوژیک و چه از نظر ملی‌گرایی، از سیاست‌های دفاعی و نیروهای امنیتی خود حمایت می‌کنند، این امر به اراده سیاسی و توان عملیاتی کشور در میدان، عمق و گستردگی می‌بخشد. این حمایت، مشروعیت داخلی برای اقدامات سخت‌افزاری و نرم‌افزاری در عرصه بین‌المللی را تقویت می‌کند.

وحدت ملی، چه در سطح حمایت از نیروهای مسلح و چه در سطح آمادگی نیروهای مردمی، این قابلیت را تقویت می‌کند. این همبستگی، قابلیت اجرای عملیات‌های پیچیده در جبهه‌های متعدد را با هزینه‌ای کمتر و تأثیرگذاری بیشتر فراهم می‌آورد.

سال‌ها تحریم و فشارهای بین‌المللی، ایران را وادار به اتکا به توانمندی‌های داخلی و افزایش خودکفایی کرده است. در چنین شرایطی، وجود یک وحدت ملی پایدار که بتواند در برابر این فشارها مقاومت کند و اراده سیاسی لازم برای ادامه مسیر را حفظ نماید، از اهمیت حیاتی برخوردار است. این وحدت، به معنای همسویی نسبی نخبگان و بدنه جامعه در برابر چالش‌های خارجی است که مانع از فروپاشی داخلی شده و امکان تمرکز بر حفظ و ارتقای توانمندی‌های نظامی و راهبردی را فراهم می‌آورد.

هنگامی که مردم و حاکمیت یک کشور احساس کنند که در برابر تهدیدات، ید واحده هستند، این امر سطح تحمل‌پذیری در برابر فشارها را افزایش می‌دهد و این همان چیزی است که در ادبیات دفاعی بازدارندگی نامیده می‌شود.

این عوامل در کنار هم، تصویری از قدرت ایران در میدان را ترسیم می‌کند که بخشی از آن، محصول مستقیم انسجام و همبستگی داخلی در سطوح مختلف جامعه است.

جبهه مقاومت که شامل گروه‌ها و نیروهایی در منطقه است که رویکردی همسو با ایران در برابر چالش‌های منطقه‌ای و بین‌المللی دارند، به دلایل متعددی با ایران همراهی می‌کند. این همراهی بر پایه اهداف مشترکی چون مقابله بانفوذ قدرت‌های خارجی، ایستادگی در برابر سیاست‌های اسرائیل و دفاع از منافع ملت‌های منطقه بنا شده است. ایران با حمایت‌های سیاسی، نظامی و مستشاری خود، به تقویت توانمندی‌های این جبهه کمک کرده و در مقابل، این نیروها با ایجاد عمق راهبردی برای ایران، توان بازدارندگی آن را تقویت می‌کنند. این همکاری، تصویری از یک محور مقاومت منطقه‌ای را شکل داده که در برابر چالش‌های مشترک، رویکردی یکپارچه اتخاذ می‌نماید.

این اتحاد، نه‌تنها قدرت منطقه‌ای ایران را افزایش می‌دهد، بلکه به افزایش امنیت و ثبات نسبی در مناطقی که این جبهه در آن فعال است، کمک می‌کند.

نیروهای مسلح، به‌ویژه در ساختار امنیتی و دفاعی جمهوری اسلامی ایران، نقشی فراتر از دفاع نظامی ایفا می‌کنند و به‌عنوان جان‌پناه مردم عمل می‌نمایند.

اصلی‌ترین کارکرد نیروهای مسلح، حفظ تمامیت ارضی و دفاع در برابر تهدیدات خارجی است اما در کنار آن، این نیروها مسئولیت حفظ نظم و امنیت داخلی را نیز بر عهده دارند. در مواقع بحران، بلایای طبیعی مانند زلزله، سیل یا حوادث امنیتی، نیروهای مسلح با حضور میدانی، امدادرسانی، بازگرداندن نظم و تأمین امنیت مناطق آسیب‌دیده را عهده‌دار می‌شوند. این حضور، حس اطمینان و امنیت را در میان مردم افزایش می‌دهد.

انتهای پیام/