سرنوشت تلخ کارخانه نخبه لرستانی پس از جنگ

به گزارش همای سعادت، در پی حوادث تلخ جنگ رمضان و اصابت مستقیم به زیرساخت‌های صنعتی، شرکت «پارلا پلیمر زاگرس»، یکی از شریان‌های کلیدی تامین بطری‌های PET در مرکز استان لرستان، با تخریب ۱۰۰ درصدی مواجه شد و تمامی ماشین‌آلات پیشرفته آن به تلی از خاکستر تبدیل گردید. اما آنچه این فاجعه را به یک بحران عمیق منطقه‌ای تبدیل کرده، نه فقط ابعاد تخریب، بلکه بی‌تفاوتی مطلق ارگان‌های متولی جهت جبران خسارت و بازگشت مجدد این مجموعه به خط تولید پس از حادثه است

بحران دومینووار؛ از فلج شدن خطوط تولید تا بیکاری

گزارش‌های میدانی حاکی از آن است که با نابودی کامل تجهیزات تخصصی این شرکت، از جمله خطوط تولید بطری، زنجیره تامین بسته‌بندی در منطقه دچار مشکل جدی شده است. این توقف ناگهانی، تبعات سنگینی در پی داشته و باعث لغو قراردادهای متعدد با شرکت‌های وابسته و تعطیلی اجباری خطوط تولید آن‌ها شده است.

هم‌اکنون شهرستان خرم‌آباد با کمبود شدید بطری پت برای صنایع مایعات و بسته‌بندی دست‌وپنج نرم می‌کند. تاوان اصلی این فروپاشی زنجیره‌ای را کارگرانی می‌دهند که یک‌شبه نان‌آور بودنشان به خطر افتاده و به خیل عظیم بیکاران استان پیوسته‌اند.

نکته تاسف‌بارتر در این فاجعه صنعتی، نادیده گرفتن ظرفیت‌های انسانی مجموعه است. مدیریت و مالکیت «پارلا پلیمر زاگرس» بر عهده یکی از متخصصان برجسته و دارای مدرک دکتری تخصصی پلیمر است که امتیاز «بنیاد ملی نخبگان» را نیز در کارنامه دارد. کسی که دانش آکادمیک و فنی خود را به جای مهاجرت، صرف اشتغال‌زایی و چرخش چرخ‌های صنعت در یکی از استان‌های کمتر برخوردار کرده بود، اکنون با درهای بسته و وعده‌های توخالی روبرو است.

با وجود انجام مراحل قانونی و برآورد دقیق خسارات وارده، تاکنون هیچ‌گونه اقدام عملی جهت پرداخت خسارت یا حمایت ملموسی از سوی ارگان‌های دولتی و متولیان صنعت صورت نگرفته است. به گفته شاهدان، حضور مسئولان در محل ویرانه‌های این کارخانه تنها به بازدیدهای میدانی بی‌حاصل، گرفتن عکس‌های نمایشی و مستندسازی ختم شده است.

مرگ خاموش تولید در لرستان

بحران پارلا پلیمر زاگرس تنها نابودی یک سوله صنعتی نیست؛ بلکه نمادی از رهاشدگی تولیدکنندگان در روزهای سخت است. انفعال در بازسازی مجموعه‌ای که مدیریت آن بر عهده یک نخبه علمی است و محصولاتش نیاز حیاتی صنایع دیگر را تامین می‌کرد، پیامی به شدت دلسردکننده برای جامعه کارآفرینان دارد. اگر نهادهای حمایتی در چنین شرایط بحرانی در کنار تولیدکننده نایستند، شعار «حمایت از تولید ملی» عملاً معنای خود را از دست خواهد داد و استان لرستان شاهد مرگ خاموش مابقی صنایع خود نیز خواهد بود.

آیا نهادهای تصمیم‌گیر، صدای خرد شدن استخوان‌های تولید را در خرم‌آباد نمی‌شنوند؟ اگر حمایت از تولیدکننده در روزهای بحران و جنگ معنا پیدا نکند، شعار «جهش تولید» چگونه محقق خواهد شد.

اوج این تراژدی تلخ و بی‌مهری مسئولان زمانی مشخص می‌شود که پرونده حمایت‌های دولتی این شرکت را ورق می‌زنیم. این مجموعه پیش از نابودی، در جریان سفر استانی ریاست‌جمهوری، موفق به اخذ مصوبه تسهیلات ویژه حمایتی شده بود.

اکنون که این واحد تولیدی با خاک یکسان شده و برای احیای خطوط تولید و بازگرداندن کارگران به این تزریق مالی نیازی حیاتی دارد، با پاسخی حیرت‌انگیز از سوی متولیان امر روبرو شده است: “چون در حال حاضر شرکت و سوله فیزیکی پابرجا ندارید، تسهیلات مصوب به شما تعلق نمی‌گیرد!” این استدلال متناقض در حالی مطرح می‌شود که تسهیلات مذکور دقیقاً باید صرف بازسازی همین ویرانه‌ها و احیای تولید ملی شود، اما اکنون پشت سدهای بهانه‌تراشی اداری بلوکه شده است.

انتهای پیام/