الیگودرز تشنه است،قم نسخه میپیچد!
در حالی که کشاورزان و دامداران الیگودرز با چشمانی نگران به آسمان خشک تابستان چشم دوختهاند، صدای «تخصیص» از قم میآید؛آن هم با لحنی طلبکارانه!
یادداشت- استاندار قم، در حالی سخن از «بازگرداندن حقآبه تاریخی» به میان میآورد که نه سندی قضایی در تأیید این ادعا وجود دارد، نه سندی در دفاتر جزء جمع!
آنچه در سال ۱۳۸۶ به قم «تخصیص» یافت، مشروط به شرایط نرمال اقلیمی بود؛ و امروز، لرستان و الیگودرز در میانه یک خشکسالی پیچیده و چندلایه، باید کیسهی خالیشدهی خویش را بدوزند و همزمان، بخشی از آن را نیز «بخشیده» وانمود کنند؟
الیگودرز، با دشتهای سرد و مرتفعش، نگین فراموششدهای است که بار منابع آبی زاگرس مرکزی را بر دوش میکشد. اما هیچگاه در اولویت سرمایهگذاری و شبکهسازی ملی نبوده و نیست!
حالا در شرایطی که مردم این منطقه، خود با بحران آب شرب و تنش آبی در حوزه کشاورزی دستوپنجه نرم میکنند،صدایی از کویر پرآب شده بر میخیزد که نسخهی علاج گردوغبار قم را در برداشت بیشتر از سرشاخه های دز میپیچد! این نگاه کویرگرا، که کرامت مردمان مرزنشین را زیر سایهی سیاستگذاریهای کلان به حاشیه میبرد، نه اخلاقی است و نه عقلانی!
نگذاریم الیگودرز بیش از این قربانی شود!
حقآبه را نمیتوان با فشار رسانهای یا تریبونهای رسمی جعل کرد. واژههایی مانند «بازگرداندن»، وقتی در بستر تاریخِ حقوقی کشور معنا ندارند، بیشتر به مصادرهی معنوی شباهت دارند تا عدالت محیطزیستی!
امروز که محمدتقی توکلی، نماینده اسبق الیگودرز و مدیرعامل اسبق آب منطقهای لرستان بعنوان یکی از آگاهترین صداهای حوزهی آب، پرده از این نادرستی برمیدارد، سکوت لرستان، خیانتیست به حافظهی لرستان!
لرستانِ کهن باید به جانبداری از فرزند مظلومش «الیگودرز» فریاد بزند که ما تنها تأمینکننده نیستیم؛ ما صاحبان این آبیم!
مبادا روزی برسد که فرزندان ما، بر زمینی ترکخورده و بیصدا، داستان بخششهایی را بخوانند که هیچگاه از آنها نپرسیدند. مبادا سهم ما، فقط حسرتی باشد در حاشیهی گزارشهای رسمی.
منبع:صدای لرستان
انتهای پیام/
ارسال دیدگاه
مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۰