روایت جان گرفتن یک جشنواره ملی در سرزمین بلوط‌ها

یادداشت-مسعود سپه‌‌وندی-دبیر تخصصی شانزدهمین جشنواره داستان رضوی در یادداشتی برای پایگاه اطلاع رسانی رضوی این جشنواره را تحلیل کرده است.

برگزاری شانزدهمین جشنواره ملی داستان‌نویسی رضوی در استان لرستان، برای ما تنها برگزاری یک رویداد فرهنگی و ادبی نبود؛ روایت دل‌سپردگی انسان‌هایی بود که ماه‌ها با عشق، امید و احساس مسئولیت کوشیدند تا چراغ نام و یاد امام مهربانی‌ها را در خانه فرهنگ و ادب روشن‌تر کنند. این جشنواره، پیش از آنکه در روز اختتامیه به پایان برسد، در طول ۹ ماه تلاش مستمر دبیرخانه، در لحظه‌لحظه پیگیری‌ها، برنامه‌ریزی‌ها، گفت‌وگوها و همراهی دل‌های مشتاق شکل گرفته بود.

در این مسیر، آنچه به کار ما معنا می‌بخشید، باور به این حقیقت بود که داستان، تنها کنار هم نشاندن واژه‌ها و ساختن رویدادهایی خیالی نیست؛ داستان، راهی برای ورود به جهان انسان، لمس رنج‌ها و امیدهای او و رساندن پیام مهر و معرفت به ژرفای جان‌هاست.

چه رسالتی والاتر از آنکه قلم در خدمت بازشناساندن سیره امامی قرار گیرد که نامش با دانایی، کرامت، گفت‌وگو، مهربانی و دستگیری از محرومان پیوند خورده است؟

ثمره این ماه‌ها تلاش، دریافت ۷۰۰ اثر از نویسندگان ۲۸ استان کشور بود؛ حضوری که نشان داد اندیشه و فرهنگ رضوی هنوز می‌تواند سرچشمه الهام اهل قلم در گوشه‌وکنار این سرزمین باشد. هر اثر، دریچه‌ای به جهان ذهن و عاطفه نویسنده‌ای بود که به شیوه خود کوشیده بود از پنجره داستان به آستان حقیقت بنگرد و سهمی در گسترش ادبیات رضوی داشته باشد.

در کنار دریافت آثار، برگزاری دو کارگاه ملی و هشت کارگاه استانی، بخش مهمی از برنامه‌های جشنواره را تشکیل داد. باور ما این بود که جشنواره نباید صرفاً به فراخوان، داوری و معرفی برگزیدگان محدود بماند؛
داستان، تنها کنار هم نشاندن واژه‌ها و ساختن رویدادهایی خیالی نیست؛ داستان، راهی برای ورود به جهان انسان، لمس رنج‌ها و امیدهای او و رساندن پیام مهر و معرفت به ژرفای جان‌هاست.
بلکه باید فرصتی برای آموختن، تجربه‌اندوزی، کشف استعدادها و پرورش نویسندگانی باشد که بتوانند از دل یک ایده ساده، داستانی اثرگذار و ماندگار بیافرینند. ما می‌خواستیم این رویداد، افزون بر تجلیل از آثار موجود، زمینه‌ساز تولد داستان‌هایی تازه در آینده ادبیات رضوی باشد.

میزبانی لرستان از این رویداد ملی نیز معنایی فراتر از برگزاری یک جشنواره داشت. این سرزمین، با کوه‌های استوار زاگرس، جنگل‌های بلوط، فرهنگ ریشه‌دار و گنجینه‌ای از روایت‌ها و افسانه‌های بومی، خود سرزمین قصه‌ها و قصه‌پردازان است.

برای ما مایه افتخار بود که در چنین جغرافیای فرهنگی و در میان مردمانی برخوردار از عواطف عمیق و روحیه مهمان‌نوازی، میزبان نویسندگانی از سراسر ایران باشیم و پیوندی میان ظرفیت‌های فرهنگی لرستان و معارف بلند رضوی برقرار کنیم.

بی‌تردید، برگزاری چنین رویدادی بدون همراهی و همدلی مدیران فرهنگی، مسئولان استانی، بنیاد بین‌المللی فرهنگی و هنری امام رضا(ع)، داوران، نویسندگان و همکاران پرتلاش دبیرخانه امکان‌پذیر نبود. در پس هر برنامه منظم و هر لحظه دلنشین جشنواره، تلاش کسانی قرار داشت که گاه نامشان کمتر شنیده می‌شود، اما سهمشان در به ثمر رسیدن این حرکت فرهنگی انکارناپذیر است.

شایسته می‌دانم از همه این عزیزان صمیمانه قدردانی کنم؛ به‌ویژه از همکارانی که در روزهای دشوار و در لحظه‌های خستگی، با امید و احساس مسئولیت در کنار ما ماندند.

بااین‌همه، پایان جشنواره را نباید پایان راه دانست. آرزوی ما این است که داستان‌های رضوی از حصار رویدادهای مناسبتی فراتر روند، با زبان
میزبانی لرستان از این رویداد ملی نیز معنایی فراتر از برگزاری یک جشنواره داشت. این سرزمین، با کوه‌های استوار زاگرس، جنگل‌های بلوط، فرهنگ ریشه‌دار و گنجینه‌ای از روایت‌ها و افسانه‌های بومی، خود سرزمین قصه‌ها و قصه‌پردازان است.
امروز و نیازهای نسل جوان پیوند بخورند و بتوانند با مخاطبانی از فرهنگ‌ها و سرزمین‌های دیگر نیز سخن بگویند. برای رسیدن به این افق، باید از تکرار مضمون‌های آشنا عبور کنیم و با تکیه بر ابعاد علمی، اخلاقی، اجتماعی و انسانی شخصیت امام رضا(ع)، داستان‌هایی بیافرینیم که نه‌تنها عاطفه را برانگیزند، بلکه اندیشه را نیز بیدار کنند.

حمایت از انتشار آثار شایسته و فراهم آوردن زمینه تبدیل داستان‌های برگزیده به قالب‌هایی چون کتاب صوتی، پادکست و آثار نمایشی نیز می‌تواند به ماندگاری و گسترش پیام این حرکت کمک کند.

اکنون که شانزدهمین جشنواره ملی داستان‌نویسی رضوی در لرستان به ایستگاه پایانی خود رسیده است، آنچه بیش از هر چیز در دل ما باقی مانده، احساس شیرین همدلی و امید به آینده است.

باور دارم که ارزش واقعی این جشنواره را نه‌فقط در شمار آثار رسیده یا روزهای برگزاری آن، بلکه در داستان‌هایی باید جست‌وجو کرد که از دل این تجربه متولد خواهند شد؛ داستان‌هایی که شاید روزی در گوشه‌ای از جهان، انسانی را با چهره‌ای مهربان، اندیشه‌ای روشن و حقیقتی فراموش‌نشدنی آشنا کنند.

برای من، این جشنواره روایت ماه‌ها تلاش برای جان بخشیدن به یک حرکت فرهنگی و ادبی بود؛ تلاشی که با عشق آغاز شد، با همدلی ادامه یافت و با امید به آینده به پایان رسید. امید دارم چراغ داستان رضوی در لرستان روشن بماند و هر سال، در پرتو نام بلند امام رضا(ع)، پنجره‌ای تازه به سوی مهر، معرفت و انسانیت گشوده شود؛ چراکه گاهی یک داستان، اگر از عمق جان برخاسته باشد، می‌تواند کاری کند که صدها سخنرانی از انجام آن ناتوان‌اند.

انتهای پیام/