اهدای عضو دانش‌آموز لرستانی،جلوه‌ای ماندگار از ایثار در اوج اندوه

یادداشت-در پی درگذشت تلخ محسن حسن‌پور، دانش‌آموز پایه پنجم دبستان خاتم‌الانبیا، خانواده این دانش‌آموز با تصمیمی ایثارگرانه و انسانی، رضایت به اهدای اعضای فرزند خود دادند؛ اقدامی ارزشمند که در سخت‌ترین لحظات سوگ، زندگی دوباره‌ای به چند بیمار نیازمند بخشید و جلوه‌ای روشن از فرهنگ نوع‌دوستی را به نمایش گذاشت.

غم، گاهی آن‌چنان سنگین بر دل می‌نشیند که واژه‌ها تاب روایتش را ندارند. پرواز زودهنگام محسن حسن‌پور، دانش‌آموز پایه پنجم دبستان خاتم‌الانبیا، از همان غم‌هایی است که نه تنها خانواده‌ای داغدار، که مدرسه‌ای اندوهگین و جامعه‌ای متأثر را در سوگ نشاند.

محسن، کودک پرتلاش و خوش‌اخلاقی بود که حضورش در کلاس درس با شوق یادگیری و لبخندهای صمیمانه‌اش معنا می‌یافت. آینده‌ای روشن پیش رو داشت و دفتر آرزوهایش هنوز ورق‌های بسیاری برای نوشته شدن در خود جای داده بود. اما حادثه‌ای ناگهانی، رشته امیدهایش را گسست و خانواده و هم‌مدرسه‌ای‌هایش را در بهتی جان‌سوز فرو برد.

در میانه این اندوه سهمگین، هنگامی که داغ فرزند، سنگین‌ترین بار بر شانه‌های پدر و مادر است، خانواده محسن تصمیمی گرفتند که معنای ایثار را به بلندترین شکل ممکن به تصویر کشید. آنان با رضایت به اهدای اعضای بدن فرزندشان، از دل سوگ خویش، چراغی برای خانه‌های دیگر برافروختند؛ چراغی که روشنی آن، زندگی را به چند بیمار نیازمند بازگرداند.

این تصمیم، صرفاً یک اقدام درمانی نبود؛ تجلی ایمان، مسئولیت‌پذیری اجتماعی و باور به تداوم حیات در گستره‌ای فراتر از یک زندگی فردی بود. در لحظه‌ای که هر دل آزرده‌ای درگیر فقدان است، این خانواده با نگاهی بلند و انسانی، اجازه دادند جانِ فرزندشان در کالبد دیگران تپیدن بگیرد و امید، بار دیگر در چشمانی منتظر شکوفا شود.

اکنون اگرچه جای خالی محسن در کلاس درس و آغوش خانواده‌اش برای همیشه احساس خواهد شد، اما نفس‌های او در جان انسان‌هایی که با اعضای اهدایی‌اش زندگی دوباره یافته‌اند، جاری است. این امتداد حیات، یاد او را نه تنها در خاطره‌ها، که در تپش قلب‌هایی زنده نگاه خواهد داشت.

اداره کل آموزش و پرورش لرستان، ضمن ابراز همدردی عمیق با خانواده معزز حسن‌پور، در برابر عظمت روح و بزرگواری این تصمیم سر تعظیم فرود می‌آورد. بی‌تردید، روایت محسن، روایت مهر است؛ روایتی که نشان می‌دهد حتی در تلخ‌ترین لحظات، می‌توان بذر زندگی کاشت و از دل اندوه، امید آفرید.

انتهای پیام/