«رضا سقایی» صدای زاگرس،اسطوره‌ای جاودانه در موسیقی ایران

به گزارش همای سعادت آنلاین، مجتبی رومانی، رئیس بنیاد ایران‌شناسی لرستان همزمان با فرارسیدن پانزدهمین سالگرد درگذشت استاد فقید رضا سقایی، با صدور پیامی، یاد و نام این هنرمند برجسته و جریان‌ساز موسیقی لری را گرامی داشت.

در این پیام آمده است:

تیرماه، برای مردم لرستان، فصل دلتنگی است؛ دلتنگی برای مردی که صدایش نه‌تنها موسیقی، بلکه تاریخ و فرهنگ این دیار را بازتاب می‌داد. رضا سقایی، اسطوره‌ای تکرارناشدنی بود که موسیقی محلی را به سطح ملی رساند و با آثاری چون «دایه‌ دایه»، «گنم‌ خر»، «قدم‌خیر» و «آسمان»، میراثی بی‌بدیل برای نسل‌های آینده بر جای گذاشت

استاد سقایی با صدایی اهورایی، تحریرهایی پرفراز و حس حماسی در اجراهایش، موسیقی لری را از محدوده جغرافیایی زاگرس فراتر برد. آوازهای او بازتابی از درد، شجاعت، عشق و هویت یک قوم بودند و به همین دلیل، در حافظه جمعی مردم لرستان جاودانه شد.

سقایی با بهره‌گیری از اشعار بومی، ملودی‌های اصیل و همکاری با بزرگان موسیقی ایران از جمله استاد حمید ایزدپناه ،استاد مجتبی میرزاده، استاد حسین سالم ،استادفرج علی‌پور، و دیگر چهره‌های نام‌آشنا، توانست سبکی مستقل و اثرگذار را در موسیقی فولکلور پایه‌گذاری کند. در دهه ۴۰ و ۵۰ خورشیدی، آثارش در رادیو ایران طنین‌انداز شد و صفحه‌های گرامافون با صدای او، مهم‌ترین سفیر موسیقی لرستان شدند.

متأسفانه، پس از یک عمل جراحی ناموفق در سال ۱۳۵۷، آن حنجره طلایی خاموش شد، اما تأثیر هنری و اجتماعی سقایی همچنان ادامه یافت. جانبازی‌اش در بمباران جنگ تحمیلی چهره‌ای مردمی‌تر از این هنرمند ساخت. در سال‌های پایانی عمر، اگرچه در بستر بیماری بود، اما عشق مردم به او هرگز خاموش نشد.

امروز، پس از پانزده سال از پرواز این صدای جاودانه، نام رضا سقایی همچنان با غرور و احترام در دل‌های مردم لرستان و ایران جاری است. او فقط یک خواننده نبود؛ سقایی حامل یک فرهنگ، حافظ یک صدا و پرچم‌دار یک تاریخ بود. صدایی که خاموش شد، اما خاموشی‌اش نیز الهام‌بخش شد.

رضا سقایی اکنون در قطعه هنرمندان آرامستان خرم‌آباد آرمیده است، اما پژواک صدایش، در کوهستان‌های زاگرس، در مویه‌های مردم و در حافظه موسیقی ایران تا ابد طنین‌انداز خواهد بود.

انتهای پیام/