سخاوت در قامت یک نام؛روایت بنیاد خیریه حاج علی دولتشاهی

یادداشت- یاسر نظری چگنی -پهلوان این نوشتار، چند سالی است با قلبی به وسعت رشته‌کوه‌های سر به فلک کشیده زاگرس و عشقی زلال همچون چشمه‌سارهای نای‌کش، آمده است تا گنجی را که در سینه دارد، همچون پدری دلسوز و مسئولیت‌پذیر، با خانواده‌های پرشمار خود قسمت کند؛ تا معنای واقعی تپیدن قلب برای آب، خاک و زادگاه مادری را به کسانی یادآوری کند که می‌توانند مانند او باشند، اما انتخاب دیگری کرده‌اند.

امروز در جهانی که بلندتر بودن صدا، داشتن جایگاه بالاتر یا برخورداری از دنبال‌کنندگان بیشتر در فضای مجازی، گاه معیار شناخته‌شدن و اهمیت اجتماعی تلقی می‌شود، ارزش انسان‌ها نباید با تعداد مخاطبان یا میزان دیده‌شدنشان سنجیده شود.

حاج علی دولتشاهی، فرزند همین آب‌وخاک، که نوجوانی و جوانی خود را در این دیار سپری کرده، معنای متفاوت بودن را نه در حرف، بلکه در عمل نشان داده است. او در ظواهر پرزرق‌وبرق دنیای امروز گرفتار نشده و به‌جای شعار، بخشی از داشته‌های خود را برای شادی و گره‌گشایی از زندگی هم‌نوعانش به کار گرفته است.

آری، برنده امروز کسی نیست که دنبال‌کننده بیشتری دارد؛ برنده کسی است که شادی بیشتری، بی‌هیچ چشم‌داشتی، روانه خانه‌های هم‌نوعان خود می‌کند و حتی برای یک ثانیه لبخند را بر لب انسانی می‌نشاند.

اگر بخواهیم از میان هزاران تحلیلی که درباره شیوه زندگی حاج علی دولتشاهی می‌توان ارائه کرد، تنها یک ویژگی را برجسته کنیم، شاید آن ویژگی چیزی جز سخاوت، بخشندگی و فراموش نکردن زادگاه مادری نباشد؛ ویژگی‌هایی که از فاصله جغرافیایی عبور کرده و به بخشی از هویت این فرزند لرستان تبدیل شده است.

حاج علی دولتشاهی شاید از زاگرس فاصله گرفته باشد، اما زاگرس از قلب او فاصله نگرفته است؛ و این، شاید زیباترین معنای تعلق به سرزمین مادری باشد‌

انتهای پیام/