ابتکار معلم جانفشان در شرایط جنگ؛آموزش تعطیل‌ناپذیر است

یادداشت-در میان التهابات کنونی و در شرایطی که کشور عزیزمان ایران در مقطع حساس و خطیر جنگ به سر می‌برد، صدای بمباران و غرش جنگنده‌ها نتوانست اراده‌ی استوار مردمانی را که در دل خود ایمان به آینده‌ای روشن دارند، بلرزاند. در این میان، قصه‌های حماسی و ماندگاری در گوشه و کنار این سرزمین پهناور در حال شکل‌گیری است که هر کدام به نوبه‌ی خود، تجلی‌گری از فرهنگ ایثار و مقاومت ملت ایران هستند. در این میان، «روایت مهر» ما قصه‌ای پرفروغ از یک بانوی معلم فرهیخته است که مرزهای کلاس درس را درنوردید و با ابتکاری بی‌نظیر، مدرسه را به خانه‌ی خود آورد.

«مانیا نصیری»، مدیر آموزگار دلسوز مدرسه شهید دستغیب در منطقه تجره خالدار، نمادی بارز از تعهد حرفه‌ای و مسئولیت‌پذیری اجتماعی در سخت‌ ترین شرایط ممکن است. زمانی که جنگ، چهره‌ی شهر و دیوارهای مدرسه را تغییر داده بود و امنیت فیزیکی مدارس با تهدید مواجه شده بود، این معلم پرتلاش نترسید و راهی جز ادامه‌ی مسیر تعلیم و تربیت ندید. او به خوبی درک می‌کرد که توقف در آموزش، به معنای توقف رشد دانش آموزان است.

مانیا نصیری با درکی عمیق از رسالت خطیر معلمی، تصمیمی جسورانه و متفاوت گرفت. او اجازه نداد تاریکی‌های جنگ، نور دانش را از چشمان دانش‌آموزان بگیرد. با ابتکاری که ریشه در دلسوزی و محبت خالصانه به فرزندان این مرز و بوم داشت، خانه شخصی خود را به کلاسی درس تبدیل کرد. دیوارهای منزل او، دیگر تنها جایگاه زندگی خانوادگی نبود، بلکه به سنگر دانش و قلعه‌ی امید برای دانش‌آموزانی تبدیل شد که تشنه‌ی یادگیری بودند.

تصویر دانش‌آموزانی که در زیر سقف خانه معلم خود جمع می‌شوند تا درس بیاموزند، یکی از باشکوه‌ترین صحنه‌ها در عرصه فرهنگ و آموزش است. خانم نصیری با این اقدام خود، تنها به وظیفه اداری خود عمل نکرد، بلکه فراتر از آن، مسئولیت اجتماعی و انسانی خود را به اثبات رساند. او نشان داد که مدرسه تنها یک ساختمان با دیوار و سقف نیست، بلکه مدرسه هر جایی است که معلمی با اراده‌ای پولادین و قلبی مهربان، مشغول تعلیم و تربیت باشد.

این اقدام ارزشمند، نقشی مؤثر و حیاتی در پیشبرد اهداف تربیتی و حفظ روحیه امید و نشاط در میان دانش‌آموزان داشته است. در شرایطی که هراس و نگرانی می‌توانست بر روان کودکان سایه افکند، حضور پرمهر معلمشان در محیطی گرم و امن، اطمینان خاطر و آرامش را به آن‌ها هدیه داد. مانیا نصیری با این کار خستگی‌ناپذیر، ثابت کرد که معلمان ایرانی، فرزندان راحت‌باز و عافیت‌طلب نیستند، بلکه سربازان خط مقدم جنگ نرم و فرهنگی هستند که در هر شرایطی، پرچم علم را به دست گرفته و از آن پاسداری می‌کنند.

این روایت گویای این حقیقت است که در دوران جنگ، معلمان ما با روحیه‌ای والا، در کلاس‌های درس و حتی در خانه‌های شخصی خود، از آینده کشور و نسل فردا دفاع می‌کنند. تلاش‌های خستگی‌ناپذیر خانم نصیری، الگویی درخشان برای تمامی فرهنگیان است و نشان می‌دهد که با عشق به معلمی، هیچ محدودیتی نمی‌تواند مانع از شکوفایی استعدادهای دانش‌آموزان این مرز و بوم شود.

انتهای پیام/