از طوفان شن تا موج‌های هرمز؛روایت پیوستگی ایمان،دانش و هویت ملی

یادداشت-فتح اله کوشکی-در هنگامه‌ای که زمستان در آستانه بهار به تپش درآمد، کویر طبس سکوت هزارساله خود را شکست و طوفان شن‌هایش به مثابه پیکر‌ بندی زبانی از مقاومت در تاریخ نقش بست. آن رخداد تنها شکست یا پیروزی نبود؛ متنی زنده بود که در آن خاک و آسمان با ایمان مردم درآمیختند و واژگان تازه‌ای از اعتماد، تفکر و بیداری را پدید آوردند. نوفهم‌گرایی در تعلیم و تربیت این رخداد را نه گذشته‌ای بسته، بلکه متنی گشوده می‌بیند که هر نسل می‌تواند آن را بازخوانی کند و از دل آن معنا و مسئولیت بیاموزد.

از همان طوفان، نسیمی برخاست که تا پهنه‌های جنوبی کشور امتداد یافت و در موج‌های خلیج فارس و تنگه هرمز تداوم یافت. در این افق، هرمز صرفاً گذرگاه آب نیست، بلکه صفحه آبیِ هویت ملی است؛ جایی که در تلاطم موج‌ها، شجاعت انسان ایرانی با تفکر و آرامش دریا می‌آمیزد. موج‌ها در نگاه نوفهم‌گرا، سطرهایی‌ اند از کتابی زنده که جامعه باید خواندنش را بیاموزد؛ کتابی که صلح، آگاهی و خودباوری در آن میان سطور جاری است و حضور هوشیار ملت، پاسدار توازن آن است.

دلیران تنگستانی در این متن، نشانه‌های پایایی‌اند؛ مردانی که در هنگامه طوفان، چراغ فهم و اراده را روشن نگاه داشتند. همان‌گونه که موشک‌ها در آسمان ایران نماد تلاقی دانش و ایمان‌اند، آنان نیز در افق تاریخ، نقطه پیوند انسان و آرمان شدند.

در این حماسه چندبُعدی، آب، خاک و هوا سه فصل از یک متن تمدنی‌اند: دریادلان، مرزبانان و دانشمندان هر یک نویسندگان صبور آن. شهیدان روشن‌ترین واژه‌هایند و مردم در میدان‌های شهر، خوانندگان زنده این حماسه که آن را با دعا و آگاهی تداوم می‌بخشند.

و در پایان، همان خدای طبس که طوفان را برانگیخت، خدای خلیج فارس نیز هست؛ خدای حضور، ایمان و پیوند که تاریخ ایران را از دل طوفان تا عمق دریا هدایت می‌کند.

عضو هیأت علمی گروه علوم تربیتی دانشگاه فرهنگیان لرستان

انتهای پیام/