هشدار دبیر جامعه اسلامی کارگران لرستان درباره شکاف مرگبار «دستمزد و معیشت»

به گزارش همای سعادت‌به نقل از لرستان خبر، فاصله میان عددهای روی کاغذ و هزینه‌های روی میز، زندگی کارگران لرستان را به لبه پرتگاه کشانده است،به روایت دبیر جامعه اسلامی کارگران لرستان، حتی افزایش ۴۵ درصدی حقوق نیز با یک حقه محاسباتی به افزایشی ناچیز بدل می‌شود. او از دولت می‌خواهد «یا از این ستون فقرات حمایت واقعی می‌کند،یا شاهد فرسایش آن خواهد بود.

علی دهقان‌نژاد، در گفت‌وگویی صریح و مستند با این رسانه، از عمق این فاجعه سخن می‌گوید.او صحبت‌های خود را نه براساس احساسات که بر مبنای ارقام و فرآیندی قرار می‌دهد که نتیجه آن برای میلیون‌ها خانواده کارگری، «فقر برنامه‌ ریزی شده» است.

آقای دهقان‌نژاد، شما بارها از «سفره‌های خالی» کارگران گفته‌اید. آیا این یک بیان احساسی است یا واقعیتی قابل اندازه‌گیری؟

با سلام و احترام. اگر اجازه دهید پاسخ را مستقیم با عدد و رقم بدهم تا مشخص شود این چه نوع بیانی است. حداقل دستمزد یک کارگر مجرد در سال جاری ۱۳.۷۷ میلیون تومان است. حالا از شما می‌پرسم، با این رقم در استان ما، یک خانواده چهار نفره چگونه می‌تواند حتی هزینه‌های ابتدایی خوراک، مسکن و درمان را تأمین کند؟ این به منزله‌ی «سفره خالی» نیست بلکه یک فاجعه آماری است. وضعیت به مرزی رسیده که دیگر نمی‌توان گفت سفره‌ها خالی است، زندگی کارگران در حال نابودی است.

اما خبرهایی درباره افزایش ۳۰ تا ۴۵ درصدی حقوق برای سال آینده به گوش می‌رسد. آیا این امیدبخش نیست؟

دهقان‌نژاد (با تأمل) دقیقاً همین نقطه، محل چالش و فریبکاری آماری است. بگذارید شفاف توضیح دهم. اولا، این درصدها هنوز در حد پیش‌بینی و گمانه‌زنی است و تصمیم نهایی گرفته نشده. اما نکته تلخ‌تر اینجاست که حتی اگر خوشبینانه‌ترین رقم یعنی ۴۵ درصد افزایش پایه حقوق هم تصویب شود، دریافتی نقدی کارگر به دلیل ثابت ماندن برخی مزایا، تنها حدود ۳۲ درصد بالا می‌رود. یعنی از همان ابتدا با یک کسری محاسباتی ۱۳ درصدی مواجه می‌شویم. این یک بازی با اعداد است تا فاصله دستمزد از تورم واقعی پنهان بماند.

شورای عالی کار و کمیته مزد متشکل از نمایندگان دولت، کارفرما و شما کارگران است. آیا این فرآیند، تضمینی برای رسیدن به رقم منصفانه است؟

این بزرگ‌ترین پارادوکس و چالش ماست! ببینید، حتی در روزهای پایانی دی‌ماه، سبد معیشت خانوار کارگری برای مبنای مذاکره سال آینده هنوز نهایی نشده است. دلیلش هم این است که منتظر هستند ببینند اثر کامل سیاست‌های کلان مانند حذف ارز ترجیحی بر قیمت کالاهای اساسی چه می‌شود. یعنی ما داریم برای جبران افزایش قیمت‌های آینده، بر سر دستمزد آینده چانه می‌زنیم! این یک تعقیب همیشه عقب‌مانده و باخت‌آور برای کارگر است. این فرآیند بوروکراتیک و زمان‌بر، که نتیجه نهایی آن احتمالا در اسفندماه مشخص می‌شود، خودش بخشی از مشکل است. در حالی که کارگر با قیمت‌های امروز، برای نان شبش مشکل دارد.

درخواست مشخص شما از هیات دولت و وزیر کار چیست؟

درخواست ما شفاف و فوری است، شفافیت در محاسبه تورم واقعی به طوری که مبنای افزایش حقوق باید تورم واقعی و رفاهی باشد که لمس می‌کنیم، نه شاخص‌های تعدیل‌شده. باید بپذیرند که تورم برای یک خانواده کارگری، بسیار بالاتر از نرخ اعلامی است.به جای افزایش پلکانی یا بازی با پایه حقوق و مزایا، باید یک رقم واحد و شفاف به عنوان حداقل معیشت تعریف و تضمین شود. کارگر باید بداند این رقم، هزینه یک زندگی حداقلی آبرومندانه را پوشش می‌دهد.

یعنی اگر در طول سال، قیمت‌ها به شکل غیر منتظره‌ای جهش کرد، مکانیزم خودکار جبرانی در دستمزد باید فعال شود. نمی‌شود کارگر را در ابتدای سال با یک افزایش ناکافی مواجه کرد و سپس او را در برابر سونامی قیمت‌ها تنها گذاشت. کارگران، همان‌طور که گفتم، ستون فقرات این مملکت و وفادارترین قشر به انقلاب بوده‌اند. این قشر با سیلی صورت خود را سرخ نگه داشته‌اند. اما امروز، این سیلی از جنس فقر و تنگدستی شده است. دولت باید انتخاب کند یا از این ستون فقرات حمایت واقعی می‌کند، یا شاهد فرسایش و خرد شدن آن خواهد بود. ما دیگر توان تحمل این فشارها را نداریم. صدای ما باید شنیده شود.

انتهای پیام/