/دلنوشته/

وداعی ماندگار در تاریخ؛لرستان،قلب تپنده وفاداری

سپیده‌دم سیزدهم تیرماه،خیابان‌های منتهی به مصلای تهران صحنه حضوری کم‌نظیر از مردم لرستان بود؛حضوری آمیخته با اشک، آیین کهن گِل‌مالی و شعارهای حماسی که تصویری ماندگار از وفاداری و ارادت آنان در آیین وداع با رهبر شهید را در حافظه تاریخ ایران به ثبت رساند.

همای سعادت-سپیده‌دم روز شنبه سیزدهم تیرماه، خورشید تهران بر صحنه‌ای طلوع کرد که بی‌تردید در حافظه تاریخ این سرزمین ماندگار خواهد شد. خیابان‌های منتهی به مصلای تهران، تنها میزبان انبوه جمعیت نبود؛ موجی از عشق، ارادت و وفاداری از دیار لرستان به سوی ولایت جاری شده بود. مردمی که پس از روزها چشم‌انتظاری برای دیدار، این‌بار آمده بودند تا با پیکر مطهر رهبر شهید و پدری که سال‌ها با نام و راهش زیسته بودند، وداع کنند.

فریادهای پرشور «علمدار ولایت، لرستان به فدایت» در خیابان‌های تهران طنین‌انداز شد و پایتخت را به صحنه‌ای از حماسه، اشک و دلدادگی بدل کرد. حماسه‌ای که سلاح آن اشک، سرمایه‌اش ایمان و مقصدش تجدید عهد با آرمان‌های انقلاب و شهیدان بود.

در میان این دریای عزادار، آیین دیرینه و معنوی گِل‌مالی، جلوه‌ای متفاوت از فرهنگ عاشورایی مردم لرستان را به نمایش گذاشت. گویی هر ذره گِل بر چهره و لباس عزاداران، روایتگر قرن‌ها سوگواری، وفاداری و پیوند ناگسستنی این دیار با فرهنگ کربلا بود؛ آیینی که نگاه هزاران نفر را به خود خیره کرد و بسیاری را بر آن داشت تا از این نماد اخلاص و ارادت، تبرک بجویند.

اشک‌های مردم لرستان در این وداع، تنها اشک فراق نبود؛ اشکی برخاسته از مکتبی بود که در دامان عاشورا بالیده است. سوگی که ریشه در کربلا داشت و امروز در وداع با رهبر شهید، بار دیگر جلوه‌ای تازه یافت.

لرستان در این روز تاریخی، تنها یک استان نبود؛ نماد وفاداری، غیرت و استقامت بود. حضوری که نشان داد این دیار، در روزهای سرنوشت‌ساز، همواره در صف نخست دفاع از آرمان‌های انقلاب و ولایت ایستاده است.

آنچه در سیزدهم تیرماه رقم خورد، صرفاً یک مراسم تشییع نبود؛ تجلی پیوند عمیق مردمی بود که عشق، وفاداری و باور خود را با حضوری باشکوه به نمایش گذاشتند؛ حضوری که بی‌تردید در حافظه تاریخی ایران ماندگار خواهد ماند.

انتهای پیام/